مگس معمولی خانگی (Musca domestica) در نزدیکی انسان زندگی می ­کند. این حشرات می­ توانند هم از مواد غذایی انسانی و هم از فضولات آن تغذیه نمایند و به این ترتیب می ­توانند عوامل بیماری­ زای مختلفی را به انسان منتقل کنند.

بیولوژی

 این حشرات چهار مرحله مشخص در زندگی خود دارند که عبارتند از تخم، لارو، شفیره و حشره بالغ. طول این چرخه بر حسب دما بین 6 تا 42 روز متفاوت است و طول زندگی بالغ بین دو تا سه هفته و در شرایط آب و هوایی خنک ­تر تا سه ماه است. تخم ­ها معمولاً روی توده ­ای از مواد آلی مثل مدفوع و زباله قرار داده می شود که پس از گذشت چند ساعت تفریخ می­گردند. لارو جوان به داخل ماده زمینه نقب می ­زند. لاروها باید تنفس کنند لذا تنها زمانی زنده خواهند ماند که جریان هوای کافی در داخل این ماده زمینه وجود داشته باشد. زمان لازم برای رشد لارو بسته به گونه آن، دما و نوع و مقدار ماده غذایی در دسترس متغیر است. پس از پایان تغذیه، لارو به محلی خشک­تر مهاجرت کرده و داخل خاک می ­شود و یا زیر هر جسمی که بتواند حفاظت کافی برای آن ایجاد کند مخفی می­گردد. در اینجا پوپاریوم را تشکیل می­دهد که محفظه­ ای کپسولی مانند است. در داخل این محفظه لارو به حشره بالغ تبدیل می­شود. مراحل تشکیل حشره بالغ در داخل پوپاریوم بین 2 تا 10 روز به طول می ­انجامد.

اهمیت بهداشتی

آزار: مگس ­ها با تعداد زیاد می­ توانند حین کار یا تفریح موجب آزار مردم شوند. این حشرات همچنین می توانند داخل و خارج خانه ­ها را با مدفوعشان آلوده کنند. وجود آنها در یک محل اثرات روانی منفی ایجاد می کند چرا که حضور مگس­ ها در هر محلی حاکی از وجود شرایط غیربهداشتی در آن محل است.

بیماری: مگس ­ها می ­توانند موجب گسترش بیماری­ ها شوند چرا که می ­توانند هم از غذای انسان و هم از فضولات تغذیه کنند. مگس­ ها در حین حرکت روی مواد آلوده و تغذیه از آنها، عوامل بیماری­ زا را بر می­ دارند. این عوامل که به سطح خارجی بدن مگس­ ها چسبیده ­اند فقط چند ساعت زنده هستند اما آنهایی که توسط مگس بلعیده شده ­اند در داخل معده و چینه ­دان حشره روزها فعال باقی می­ مانند. انتقال زمانی صورت می­گیرد که مگس در تماس با مردم و مواد غذایی آنها قرار گرفته باشد. بیماری­ هایی که مگس ­ها در انتقال آنها ایفای نقش می­ کنند شامل موارد زیر است:

          • عفونت­ های گوارشی مانند دیسانتری، دیاره، تیفوئید، وبا و برخی از انگل­ های کرمی
          • عفونت­ های چشمی مانند تراخم و کونژکتیویدیس اپیدمیک
          • فلج اطفال و برخی از عفونت­ های پوستی

 

 

 

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *